ارتباط آلودگی هوا و دیابت

بر اساس مطالعۀ ملی اپیدمیولوژیک موسسۀ حفاظت محیط زیست آمریکا که در سالهای 2004 و 2005 در ایالت های مختلف آمریکا صورت گرفت، مشخص گردید که افزایش غلظت نانو ذرات آلوده کنندۀ محیط زیست که قطر آنها بین 1/0 تا 5/2 نانومتر می باشند  و به نام PM2.5 شناخته می شوند، سبب افزایش ابتلأ به دیابت می گردد. در آنالیز های صورت گرفته مشخص شد که بین میزان شیوع دیابت و غلظت ذرات PM2.5 ارتباط مستقیم و قویی وجود دارد، بنحویکه به ازاء افزایش هر 10 میکروگرم بر متر مکعب از ذرات PM2.5 میزان شیوع دیابت 1% افزایش می یابد.

دانشمندان هنوز دلیل واقعی این ارتباط را کشف نکرده اند اما در برخی از ایالت ها (با حذف سایر فاکتورهای خطر: چاقی و سابقۀ فامیلی....) افزایش میزان آلوده کننده های PM2.5 تا 20 برابر سبب افزایش شیوع دیابت در مقایسه با محیط های سالم شده است.

افزایش این ذرات در محیط زیست موشهای آزمایشگاهی بررسی گردید. یافته ها نشان داد که افزایش آلوده کننده های زیست محیطی سبب افزایش مقاومت به انسولین می گردد. مقاومت به انسولین اولین مرحله برای ابتلأ به دیابت، بخصوص در موشهای چاق تحت این آزمایش است.

دانشمندان درحال بررسی های اولیه بروی مکانیسم های التهابی تأثیر PM2.5 در شیوع دیابت هستند. آنها امیدوارند با جمع آوری اطلاعات و داده های مستدل بتوانند استاندارد جدیدی برای آلودگی های زیست محیطی و سلامت انسان بیابند.

منبع: www.sciencedaily.com